คนเหมือนกัน แต่ไม่เหมือนกัน

              กาลครั้งหนึ่ง มีพระราชาองค์หนึ่งเดินทางเพื่อไปเยี่ยมเยียนราษฎร โดยมีทหารรับใช้หลายนายติดตามไปด้วย และมีทหารที่เดินเท้าติดตามนายหนึ่ง ตะโกนออกมาตลอดทางว่า

              ?คนเหมือนกัน แต่ไม่เหมือนกัน?
              ?คนเหมือนกัน แต่ไม่เหมือนกัน?
              ?คนเหมือนกัน แต่ไม่เหมือนกัน?

              ซึ่งเป็นเพราะว่า มีทหารระดับเดียวกันไม่ต้องเดินเท้า แต่ขึ้นไปนั่งบนเกี้ยวร่มกับพระราชา คอยพัดวีให้ จึงทำให้พลทหารเดินเท้าผู้นี้เกิดความไม่พอใจ ทั้งๆที่ระดับเดียวกัน แต่ทำไมจึงมีความแตกต่างกัน

              ?คนเหมือนกัน แต่ไม่เหมือนกัน?
              ?คนเหมือนกัน แต่ไม่เหมือนกัน?

              จนมาถึงที่พักแห่งหนึ่ง พระราชาจึงให้พลทหารผู้นั้นเขาเฝ้าและสอบถาม
             
              พระราชา : ตลอดเวลาที่เดินทาง เราได้ยินเจ้าตะโกนว่า คนเหมือนกัน แต่ไม่เหมือนกัน คนเหมือนกัน แต่ไม่เหมือนกัน เจ้าหมายความว่าอย่างไร
             
              ทหาร ๑ ได้แต่ก้มหน้านิ่ง ไม่ยอมพูดจา
              พระราชา : งั้นเจ้าลงไปดูซิว่า ข้างล่างเนี่ยมันมีอะไร

              ทหารผู้นั้นจึงรีบรุดไปดูอย่างรวดเร็ว พร้อมกลับเข้ามาในเวลาไม่นาน แล้วรายงานต่อพระราชาว่า

              ทหาร ๑ : มีไก่อยู่พะย่ะค่ะ
              พระราชา :  แล้วมีกี่ตัวล่ะ
              ทหารผู้นั้นจึงรีบรุดไปดูอย่างรวดเร็วอีกครั้ง พร้อมกลับเข้ามารายงานต่อว่า

              ทหาร ๑ : มีไก่อยู่ ๕ ตัวพะย่ะค่ะ
              พระราชา : อืม.. แล้วมีตัวเมียกี่ตัว ตัวผู้กี่ตัวล่ะ

              ทหารผู้นั้นจึงรีบรุดไปดูอย่างรวดเร็วอีกครั้ง พร้อมกลับเข้ามารายงานต่ออีกครั้งว่า
              ทหาร๑ : เป็นตัวเมีย ๓ ตัว ตัวผู้ ๒ ตัวพะย่ะค่ะ
              พระราชา : อืม.. แล้วตัวเมียเนี่ย มีสีอะไรบ้าง

              มิชักช้า ทหารผู้นั้นจึงรีบรุดไปดูอย่างรวดเร็วอีกครั้ง พร้อมกลับเข้ามาโดยมีอาการเหนื่อยหอบ และรายงานต่อว่า
              ทหาร ๑ : ตัวเมีย ๓ ตัว ทุกตัวมีขนสีดำเป็นหลัก แต่มีตัวเมียอยู่ตัวหนึ่ง มีขนสีเขียวและส้มขึ้นแซมพะย่ะค่ะ
              พระราชา : อืม.. แล้วไก่เหล่านั้นกำลังทำอะไรอยู่ล่ะ

              โดยมิชักช้า ทหารผู้นั้นจึงรีบรุดไปดูอย่างรวดเร็วอีกครั้ง พร้อมกลับเข้ามาโยมีอาการเหนื่อยหอบ และรายงานต่อ อีกว่า

              ทหาร ๑ : ไก่กำลังคุ้ยเขี่ยอาหารอยู่พะย่ะค่ะ
              พระราชา : อืม...

              ทันใดนั้น พระราชาจึงเรียกทหารผู้ที่ได้นั่งอยู่บนเกี้ยวระหว่างเดินทางเข้ามา
              ทหาร ๒ : มีธุระอันใดให้กระหม่อมได้รับใช้พะย่ะค่ะ
              พระราชา : เจ้าลองลงไปดูทีซิว่า ข้างล่างเนี่ยมันมีอะไร

              ทหาร ๒ จึงรีบรุดไปดูอย่างรวดเร็ว พร้อมกลับเข้ามาและรายงานต่อพระราชาว่า

              ทหาร ๒ : มีไก่อยู่ ๕ ตัวพะย่ะค่ะ เป็นตัวเมีย ๓ ตัว ตัวผู้ ๒ ตัว กำลังคุ้ยเขี่ยหาอาหารอยู่พะย่ะค่ะ และนอกจากนั้น ทุกตัวมีขนสีดำเป็นหลัก แต่มีตัวเมียอยู่ตัวหนึ่งมีขนสีเขียวและส้มขึ้นแซม สวยงามมากพะย่ะค่ะ และเท่าที่สังเกตดู จะมีตัวเมียอยู่ตัวหนึ่งที่คาดว่า รุ่งเช้าพรุ่งนี้น่าจะออกไข่พะย่ะค่ะ

              จากนั้น พระราชาจึงหันไปทางทหาร ๑ ผู้นั้น แล้วกล่าวว่า ?คราวนี้เจ้ารู้แล้วหรือยังล่ะว่า ทำไมคนเหมือนกัน แต่ไม่เหมือนกัน? ฝ่ายทหารผู้นั้นจึงได้แต่ก้มหน้านิ่ง

              เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า หลายๆครั้งและหลายๆคน ชอบนำตนไปเปรียบเทียบกับผู้อื่น โดยมองเพียงมุมเดียว คือ มุมที่มองแล้วตนเองได้เปรียบ หากเรามองอะไรก็ตามทั้งสองด้าน ก็จะพบว่า คนเหมือนกัน แต่ไม่เหมือนกันนั้น เป็นความแตกต่างที่เราควรจะยอมรับ และนอกจากนั้นแล้ว ยังไม่ได้พิจารณาให้ถ่องแท้ว่า จริงๆ แล้วผู้อื่นนั้นมีอะไรดีกว่าตัวเราเองหลายอย่าง

              ?อันที่จริงทุกคนเกิดมา มีความสามารถของมันสมองไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน แต่มันขึ้นอยู่กับความเพียรพยายมส่วนตัว ที่ทำให้เรา ?เป็นต่อเป็นรอง? กันมากในชีวิต?


ที่มา : http://www.kalyanamitra.org/th/article_detail.php?i=4990